مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: مریم متصدی, علی اکبر حق دوست
کلیدواژه ها : موانع - ارزشيابي باليني - آزمون باليني با ساختار عيني - نظرات - مدرسان باليني
: 11859
: 41
: 0
ایندکس شده در :
مقدمه: آزمون OSCE روش مناسبي براي ارزشيابي صلاحيت باليني دانشجويان ميباشد. پژوهش حاضر با هدف تعيين نظرات مدرسان باليني دانشگاه علوم پزشكي كرمان در زمينه ارزشيابي باليني به روش OSCE صورت گرفته است.روشها: در اين پژوهش توصيفي، كل اساتيد باليني پزشكي، دندانپزشكي، پرستاري و مامايي و بهداشت دانشگاه علوم پزشكي كرمان جامعه مورد مطالعه بودند (266 نفر). ميزان پاسخدهي 4/74 درصد بود. اطلاعات از طريق پرسشنامه پژوهشگر ساخته در 5 حيطه فرهنگي، امكانات، دانش فني، زمان و ويژگيهاي آزمون جمعآوري شد. دادهها با استفاده از شاخصهاي پراكندگي و مركزي بيان گرديد و با آزمونهاي آماري t، ANOVA و ضريب همبستگي اسپيرمن و پيرسون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.نتايج: از 198 نفر شركتكننده در پژوهش، بيش از نيمي از آنها مذكر (1/55 درصد) با ميانگين سني 07/4±8/41 بودند. بيشترين رتبه علمي را استادياري، رشته تحصيلي را پزشكي و ميزان تحصيلات (PhD، متخصص و فوق تخصص) تشكيل دادند. بيشترين موافقت مربوط به حيطه امكانات اجرايي (526/2±9/14) و كمترين موافقت مربوط به حيطه دانش فني اجرايي (77/2±91/8) بود. بين نظرات مدرسان بر اساس متغيرهاي ميزان تحصيلات، رشته تحصيلي، رتبه علمي، سابقه آموزش و خدمت باليني اختلاف آماري معنيداري وجود داشت.نتيجهگيري: با توجه به يافتههاي پژوهش، اگرچه موانع و مشكلاتي براي اجراي آزمون OSCE بويژه از نظر امكانات و وقتگيربودن اين روش وجود دارد، اما به علت مزايا و ويژگيهاي خاص اين روش در ارزيابي مهارتهاي باليني، اين مشكلات و نقاط ضعف قابل چشمپوشي بوده و توسعه اين روش و بكارگيري آن از طريق ايجاد بستر مناسب و رفع موانع اجرايي در همه گروههاي آموزشي قابل توصيه است.
نویسندگان: حمید حجتی, سوسن ساعت ساز, رقیه نظری, علی اکبر حق دوست, مصطفی قربانی, فاطمه حاج حسینی
کلیدواژه ها : کمردرد - عوامل روانی اجتماعی - استرس های روانشناختی - پرستاران
: 38703
: 55
: 0
ایندکس شده در :
مقدمه: پرستاران به¬عنوان یک گروه پرخطر برای ابتلا به کمردرد شغلی شناخته شده¬اند. این پژوهش به¬منظور تعیین ارتباط کمردرد با عوامل روانی- اجتماعی و استرس¬های روانشناختی شغلی در پرستاران بیمارستان¬های شهر آمل انجام شد.مواد و روش¬ها: در این مطالعه تحلیلی 400 نفر از پرستاران شاغل در بیمارستان¬های شهر آمل پرسش¬نامه¬ای شامل 3 قسمت اطلاعات دموگرافیک، استرس¬های روانی- اجتماعی مرتبط با کار و استرس¬های روانشناختی مرتبط با کار را تکمیل نمودند. نتایج به¬صورت نسبت شانس خام و تطبیق شده و فاصله اطمینان 95% بیان گردید. نتایج: 324 نفر (81%) پرستاران شرکت¬کننده طی یک سال گذشته حداقل یک بار کمردرد را تجربه کرده¬اند. میانگین سنی شرکت¬کنندگان 2/6+ 4/32 سال، میانگین قد 7/8+7/166 سانتی¬متر و میانگین وزن 8/9+7/67 کیلوگرم بود. از میان مشخصات فردی زن بودن (8/2OR=)، انجام ورزش منظم (4/0OR=)، افزایش قد به ازای هر سانتی¬متر (06/1OR=) و افزایش وزن به ازای هرکیلوگرم (04/1OR=) ارتباط معناداری با کمردرد نشان دادند. از میان عوامل روانی- اجتماعی مرتبط با کار مشاهده شد به ازای هر یک درجه افزایش در شدت نارضایتی ارتباط با همکاران احتمال بروز کمردرد 80% بیش¬تر می¬شود و از میان عوامل استرس¬زای شغلی به ازای هر یک درجه افزایش در طیف (همیشه، بیش¬تر اوقات، بعضی وقت¬ها، هرگز) عجله در کار احتمال بروز کمردرد 40% کم¬تر می¬شود. نتیجه¬گیری: کمردرد یکی از جدی¬ترین مشکلات شغل پرستاری می¬باشد که با استرس¬های روانشناختی محیط کار در ارتباط است. بنابراین تعدیل و اصلاح محیط روانی- اجتماعی بیمارستان و آموزش تکنیک¬های کاهش استرس به¬منظور پیشگیری یا کاهش عوارض ناشی از کمردرد ضروری به¬نظر می¬رسد.
نویسندگان: علی اکبر حق دوست, سعیده فرج زاده
کلیدواژه ها : كارگاه آموزشي - روش تدريس - آگاهي - نگرش - عملكرد
: 16271
: 73
: 0
ایندکس شده در :
زمينه: توسعه دانش و نگرش افراد شركت كننده در برنامه هاي آموزشي يكي از عوامل تعيين كننده ميزان موفقيت به كارگيري محتواي آموزش در حيطه عمل است. هدف: مطالعه به منظور تعيين تاثير كارگاه هاي مقدماتي روش تدريس بر آگاهي، نگرش و عملكرد اعضا هيات علمي دانشگاه علوم پزشكي كرمان انجام شد. مواد و روش ها: اين مطالعه نيمه تجربي در سال 1379 بر روي 71 نفر از شركت كنندگان كارگاه هاي مقدماتي روش تدريس انجام شد كه به روش نمونه گيري ساده انتخاب شدند. داده ها بوسيله پرسشنامه با ضريب روايي 76/0 و 8/0 به ترتيب براي آگاهي و نگرش و با حداقل ضريب پايايي 7/0، قبل و بعد از كارگاه جمع آوري گرديد. اطلاعات مربوط به عملكرد از طريق فهرست وارسي خود ارزياب با روايي 0.91 و ضريب پايايي 75/0 قبل از كارگاه و در طول يك نيمسال تحصيلي بعد از كارگاه كسب و با استفاده از آزمون هاي پارامتريك و غيرپارامتريك تجزيه و تحليل شد. يافته ها: ميانگين نمره آگاهي قبل از كارگاه 7/3±02/6 و نمره نگرش و عملكرد بر مبناي بيست به ترتيب 2/1±2/14 و 2/2±6/13بود. اين ميانگين بعد از كارگاه براي دانش 9/3±4/13، نگرش 1/2±2/18و عملكرد 68/1±12/14 بود. بين نمره آگاهي و نگرش قبل و بعد از كارگاه ارتباط معني دار آماري وجود داشت (001/0 p< ). ولي بين نمره عملكرد قبل و بعد از كارگاه رابطه آماري مشاهده نشد. همچنين بين تغييرات نمره آگاهي و نگرش با عملكرد ارتباط معني داري وجود نداشت. با افزايش سن دانش كسب شده در انتهاي كارگاه كمتر مي شد ( 33/0 r=- و 03/0 p<). نتيجه گيري: به نظر مي رسد كارگاه هاي موجود مي توانند دانش شركت كنندگان را افزايش و نگرش آنها را ارتقا دهد، ولي توسعه رفتار در حيطه عملكرد علاوه بر كارگاه آموزشي به عوامل ديگري وابسته است.
نویسندگان: علی اکبر حق دوست, رضا نخعی زاده
کلیدواژه ها : ورزش - بيماريهاي پوستي
: 9636
: 30
: 0
ایندکس شده در :
شركت در فعاليت هاي ورزشي روز به روز افزايش مي يابد و متخصصين پوست گروهي از كادر پزشكي هستند كه با بيماري هاي پوستي ناشي از اين فعاليت مواجه خواهند شد. در بسياري از فعاليت هاي ورزشي، پوست و ضمايم، تحت آسيب هاي فيزيكي و عوامل محيطي ناشي از آن قرار مي گيرند. فعاليت هاي فيزيكي، پوست را مستعد به عفونت ها كرده و حتي مي توانند باعث بروز و تشديد ضايعات پوستي قبلي شوند. بدين منظور پژوهشي مقطعي و توصيفي جهت بررسي ميزان شيوع ضايعات پوستي در ورزشكاران شهر كرمان كه عضو باشگاه هاي ورزشي شهر بودند، انجام شد. جهت انجام اين پژوهش 201 ورزشكار مذكر در 10 رشته ورزشي به صورت خوشه اي انتخاب شدند. گروه شاهد نيز 201 نفر دانشجوي پسر علوم پزشكي كرمان بودند كه به صورت تفنني ورزش كرده، هرگز عضو باشگاه ورزشي نبودند، انتخاب آنها نيز به صورت تصادفي انجام شد و هر دو گروه تحت معاينه كامل پوستي قرار گرفتند. ميانگين سني در گروه ورزشكاران داراي ضايعه پوستي 21.1 سال و در ورزشكاران سالم 19 سال بود. در گروه شاهد ميانگين سني 21.2 بود. فراواني موارد بيماري در گروه ورزشكار (38%) بيش از گروه شاهد (11%) بود (P<0.01). از نظر تنوع بيماري پوستي در گروه ورزشكار 7 نوع ضايعه پوستي وجود داشت كه به ترتيب فراواني شامل: 1) كالوزيته (پينه)، 2) آكنه مكانيكي، 3) ميخچه، 4) تينه آ ورسيكالر، 5) ندول ورزشكاري، 6) تينه آ پديس، 7) كهير بود. در گروه شاهد 3 نوع ضايعه پوستي وجود داشت كه به ترتيب فراواني شامل: 1) ميخچه، 2) آكنه مكانيكي، 3) تينه آ ورسيكالر بود. متوسط دوره اشتغال به ورزش در گروه ورزشكاران سالم 4.9 سال و در گروه ورزشكاران داراي ضايعه پوستي 6.3 سال بود. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كه فراواني ضايعات پوستي و تنوع آنها در ورزشكاران بيش از گروه شاهد مي باشد (38.3 در برابر 11.9) (P<0.01). همچنين بروز بيماري هاي پوستي با افزايش سن و طول مدت اشتغال به ورزش افزايش مي يابد. از سوي ديگر فراواني ضايعات پوستي در رشته هايي كه با تجهيزات ورزشي سروكار داشته اند، 3.3 برابر بيش از رشته هايي بود كه با تجهيزات ورزشي سروكار نداشتند. با توجه به شرايط اقليمي و توجه خاص به ورزش بايد اقدامات بهداشتي منظم و ادواري در زمينه هاي مختلف منجمله بهداشت پوست در ورزشكاران اعمال گردد.